© Ontwerp door GBU

Dive4Life - duiken voor je leven

Dive4Life in Siegburg (Duitsland). Duikclub Urk was er nog nooit geweest. Onder het mom van het verkennen van nieuwe duiklocaties werd een bezoekje aan Dive4Life door de activiteitencommissie op de agenda gezet.

Met 10 man sterk stonden we op zaterdagochtend om acht uur al klaar. De lunchboxen waren goed gevuld, want ons stond een reis van tweeënhalf uur te wachten. Je moet wat overhebben voor het duiken, niet?! Voor sommigen was het de eerste duik van het jaar.  Anderen hadden al een aantal keer gedoken.

In Nederland zat er niet veel schot in de zaak. Eenmaal op de Autobahn ging het gas open, zodat we volgens planning aankwamen. Eerst even de benen strekken. En hadden we alles wel meegenomen? Gelukkig wel. Je zal maar net zien dat je je ademautomaat vergeten bent…

De duiklocatie betrof een groot, rond zwembad. Temperatuur: 28 graden. Heerlijk! En een stuk aangenamer dan de laatste keer dat we in Duitsland doken; toen was de watertemperatuur 9 graden. Na het overhandigen van het brevet en de medische verklaring kon de duikkoffer open. Setje opbouwen, duikuitrusting eruit en omkleden maar!

Er werd gezegd dat het bad 20 meter diep was. Nieuwsgierig als een stel jonge hondjes lieten wij ons als een baksteen zakken. Rechtstandig naar de bodem. De teleurstelling was groot. Het bad was namelijk maximaal 19.8 meter diep. Diverse leden van Duikclub Urk plat op de bodem, de computers op het laagst mogelijke punt. Het moet een vreemd gezicht geweest zijn voor de andere duikers.

En andere duikers waren er! Het krioelde er van de duikers die de grotten en uitgehouwen Griekse tempels bewonderden. Al die beroering in het diepe, ronde bad zorgde voor een stroming aan de oppervlakte. Ook was het een mooi gezicht om alle luchtbellen naar boven zien te komen. Liters lucht van tientallen duikers.

Tussen de twee duiken door moest er natuurlijk koffie gedronken worden. Duitse koffieautomaten werken nét iets anders dan de Nederlandse, zo ondervond Geert. Een cappuccino zonder koffie. Alleen maar melk. Hij kreeg het voor mekaar. Een extra reden om nog maar een bakje te tappen!

Na de tweede duik hadden we het wel zo’n beetje gezien. Ook deze locatie was weer een typische eenmalige happening. Er werd koers gezet naar een steakhouse op de Veluwe. Want al dat duiken maakt natuurlijk hongerig. Champignons en spruitjes, het schijnt er als zoete koek te zijn ingegaan. Buiken gevuld, twee extra pagina’s in het logboek gevuld. Het uitje was ten einde.  

Dit is één van onze sponsoren: